Persijnstraat in eer herstellen

‘Wil eens iemand de moeite doen,’ schrijft inwoner Marc Lerouge, ‘om te voet van de ene kant van de Jan Persijnstraat – ooit een winkelstraat van niveau – tot de andere te geraken? De richting speelt geen rol. Een unicum in Kortrijk, op amper honderd meter van de markt. Versleten ‘modeplaveisels’ waarvan de ene met zijn vervaarlijk scherpe hoek tot pakweg 6 centimeter boven zijn ook al kapot gebroken buursteen steekt. Veel putten zonder signalisatie, een dozijn ‘klakken’ asfalt met vier lagen boven mekaar. Heb het meegemaakt voor mijn deur: eenzelfde oppervlakte van ongeveer 2 vierkante meter is in enkele jaren effectief vier keer opengebroken door telkens verschillende instanties, en is telkens weer weggecamoufleerd door een verse laag. Ik heb door omstandigheden een tijdlang met krukken moeten lopen. Een zelfmoordoperatie, survival in een ‘winkelstraat’… Je moet het gezien hebben om het te geloven. En als onze gemeenschappelijke kelder geregeld onderloopt, weet de stad’ van niks en verwijst door naar de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening die dan weer doorverwijst naar de stad…

We hebben de afgelopen drie jaar twee brieven van ‘t stad ontvangen dat er een publiek debat komt met stadsbestuur en betrokken inwoners. Men heeft alleen maar vergeten te zeggen wanneer. Tip voor fotografen: een hallucinante fotoreeks van een stukje Kortrijks erfgoed op zijn best. En we zwijgen dan nog van het superproject van een bekende textielfamilie die de straat en omgeving enkele jaren lam en leeg heeft gemaakt omdat ze ‘grootse’ plannen had. Oudere, aan hun huisje verknochte mensjes, zijn beleefd ‘verdreven’ en alle winkels zijn vertrokken. En nu de straat één groot leeg tussenschot is geworden, op café Modest na, blijken de megaplannen van de textielreus afgevoerd. En nu?