De begrotingspost ‘wegenwerken in uitvoering‘ (waaronder de diverse stedelijke wegenwerken vallen) is als volgt geëvolueerd.

• Op de begroting 2006, laatste jaar vorige coalitie, werd 9,5 miljoen euro ingeschreven voor die werken en daarvan werd er 8,5 miljoen euro vastgelegd.

• Op de begroting 2007 werd amper 5,3 miljoen euro ingeschreven voor die werken en daarvan werd er 5 miljoen euro vastgelegd.

• Op de begroting 2008 werd 8,3 miljoen euro ingeschreven voor die werken en daarvan werd er 7,9 miljoen euro vastgelegd.

• En op de begroting 2009 werd aanvankelijk 6,5 miljoen euro ingeschreven voor die werken, maar dat werd vorige maand opgetrokken tot 8 miljoen euro. Hoeveel er daarvan effectief gaan worden vastgelegd, moet nog worden afgewacht.

De voor de hand liggende conclusie is: de huidige bestuursploeg maakt opmerkelijk minder middelen vrij voor werken die rechtstreeks de woon- en leefkwaliteit van de burger verbeteren.

Nochtans beschikt de stad wel degelijk over ruim voldoende middelen om de investeringen fors op te trekken.

Hoe groot de financiële reserves van de stad precies zijn, zal pas duidelijk worden als in april van volgend jaar de jaarcijfers worden bekendgemaakt. In april van het lopende jaar bleken die reserves 27 miljoen euro te bedragen. Bij de jongste begrotingswijziging werd er daarvan zogezegd 13 miljoen euro uitgehaald om investeringen te financieren. Maar tegelijk werd het totale bedrag van investeringen voor dit jaar met meer dan 4 miljoen euro verminderd. Ook schreef men in dat men op het einde van het jaar zeker 3 miljoen investeringsgeld zou overhebben. Dus moet er netto eigenlijk maar 10 miljoen euro uit de spaarpot van de stad worden gehaald – gesteld dat  alles wat op de begroting staat wordt uitgevoerd en dat ligt niet in de verwachtingen. Daarbij zal dan ook nog eens het overschot komen dat de stad zeker in 2009 zal boeken. Die reserves blijven dus aanzienlijk.

Voor harde investeringen is het normaal dat een stad leningen aangaat. Het getuigt niet van lichtzinnigheid als men de uitgaven voor zaken die jaren zullen meegaan in schijfjes afbetaalt. Kortrijk heeft eer zeer lage leningenlast. En door met die 10 miljoen uit de reserves een reeks investeringen cash te betalen, zal die schuld nog dalen. Ook dat geeft het bestuur ruimte om veel meer te investeren dan nu gebeurt.

We hebben de afgelopen drie jaar twee brieven van ‘t stad ontvangen dat er een publiek debat komt met stadsbestuur en betrokken inwoners. Men heeft alleen maar vergeten te zeggen wanneer. Tip voor fotografen: een hallucinante fotoreeks van een stukje Kortrijks erfgoed op zijn best. En we zwijgen dan nog van het superproject van een bekende textielfamilie die de straat en omgeving enkele jaren lam en leeg heeft gemaakt omdat ze ‘grootse’ plannen had. Oudere, aan hun huisje verknochte mensjes, zijn beleefd ‘verdreven’ en alle winkels zijn vertrokken. En nu de straat één groot leeg tussenschot is geworden, op café Modest na, blijken de megaplannen van de textielreus afgevoerd. En nu?

Naast een bruisend caféleven met de beste caipirinha’s van Kortrijk, is de Vlasmarkt een creatieve gangmaker voor Kortrijk. Tal van bands, zoals ’t Hof van Commerce en Gèsman, zijn er aan hun carrière begonnen. Sinksen Vlas Vegas, het jongerenfestival tijdens de Sinksenfeesten, is daar ontstaan.  Als tijdelijke invulling van leegstaande panden kozen jongeren ervoor om een concertclub in te richten waardoor jonge bands meer speelkansen kregen. Elke dag worden nieuwe ideeën bedacht en samenwerkingsverbanden opgezet.

Aan dynamiek geen gebrek. Het is dan ook vanzelsprekend om alle partijen te betrekken bij de buurtontwikkeling en de verdere toekomst van de Vlasmarkt.

Op de hoek waar nu The Strip is, komt een appartementencomplex met horeca op de gelijkvloerse verdieping. Na tussenkomsten in SOK, gemeenteraad en na overleg met de Vlasmarkt, werden de plannen al enigszins aangepast. Maar in het bouwblok van Doorniksestraat – Vlasmarkt – Tuinstraat komt er wellicht een veel ingrijpendere renovatie.

Daarom pleiten we voor een permanent en gestructureerd overleg tussen alle betrokkenen bij de verdere ontwikkeling van het plein. Naar het voorbeeld van Gent zou er zelfs een horecamanager kunnen komen in Kortrijk. Die kan dan instaan voor de uitwerking en de uitvoering van een horecaplan. Dat is er nog steeds niet, hoewel Kortrijk die ambitie wou waarmaken.

Voor wat ondermeer de Vlasmarkt betreft  leren we dat je enkel met veel overleg en wederzijds begrip conflicten vermijdt en goed kunt samenleven. Vandaar het voorstel om vanaf nu op een gestructureerde manier dat overleg te organiseren tussen alle betrokkenen. Dat kan zowel periodiek of als het nodig blijkt.

Zo kunnen de plannen op de hoek van de Vlasmarkt, in overleg met bewoners, winkeliers, horeca, ontwikkelaars, SOK, stad en politie, vorm krijgen en kunnen de minder concrete plannen voor de overkant van het plein en de Belgacomsite samen bekeken en ontwikkeld worden. Het betekent wel dat iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt en open kaart speelt.

In de villa huist momenteel de Unie der Zorgelozen, het door Vlaamse gemeenschap erkende sociaal-artistiek project onder leiding van Geert Six. De Unie huurt het gebouw van eigenaar vzw De Korenbloem, die in de Pieter De Conincklaan een rust- en verzorgingstehuis uitbaat. De kans bestaat dat De Korenbloem op zeker moment het pand afbreekt voor de uitbreiding van haar tehuis.

Dat de villa en de tuin waarde hebben staat als een paal boven water.  De tuin werd door P. Debrabandere al in 1992 beschreven in het werk Historische parken en tuinen, Kortrijk (p. 113-114).

De villa zelf is opgetrokken in Duitse Art Deco stijl. Het imposant dubbelhuis met een compact vierkantig volume, heeft een gecementeerde lijstgevel verfraaid door het gebruik van talrijke groene elementen: dakpannen, koperen gootlijst, deur- en vensteromlijstingen, rolluiken en groen-wit gestreepte stoffen luifels. Het inkomportiek is overdekt door een balkon van loggia en voorzien van verlichting in Art Deco stijl. Andere kenmerken zijn een tweede inkom onder luifel, rondbogige en rechthoekige vensters, een tuinmuur van breuksteen met buisleuning, zelfde materiaal voor plint van woning.

Ook het interieur is bijzonder waardevol, een element dat meespeelt bij het onderzoek dat de bescherming voorafgaat. Het is eveneens in Art Deco. De traphal en het sanitair zijn uitgevoerd in mooie betegeling. De leefruimtes zijn versierd in Engelse stijl met houten lambriseringen, het plafond is afgelijnd met wijnranken.

De villa ligt te midden van een Engelse landschapstuin die begrensd wordt door de Pieter de Conincklaan, de Stasegemsestraat en de Gewijde van Namenstraat (aangelegd doorheen het perceel). Ze is het laatste overblijfsel van een complex bestaande uit het neogotische Sint-Antoniusziekenhuis (begin 1900, het ziekenhuis bleef in gebruik tot 1978), twee in de jaren ’30 opgetrokken woningen (een conciërgewoning en een dokterswoning) en aan afsluitingsmuur (1933), getekend door de architect H. Faulborn (Keulen). Het ziekenhuis werd in 1979 herbestemd als rustoord Dr. Emiel Lauwers. De vzw De Korenbloem sloopte in 1997 het neogotisch pand, de poort en het hoekpand, om een nieuw rustoord op te richten.

De villa staat opgenomen en beschreven in de door Monumenten en Landschappen opgemaakte Inventaris van het bouwkundig erfgoed van Kortrijk. Dit heeft evenwel geen juridische gevolgen.

Tweede voorbeeld: de directeurswoningen Vetex in de Veldstraat nr. 71, 73 en 75. Ook deze woningen staan beschreven in de Inventaris van het bouwkundig erfgoed van Kortrijk en het was steeds de afspraak dat ze bewaard zouden blijven. Maar nu vindt de stad dat ze toch mogen afgebroken worden, want wellicht kunnen ze niet gespaard worden.

Na jaren van bewuste verwaarlozing zeggen eigenaar en stad dat die panden niet meer te redden zijn. Gelukkig heeft Monumenten en Landschappen ook hier een negatief advies gegeven, anders ging de stad al laten begaan. Wij geloven niet dat het behoud van die panden de vooruitgang van de stad tegenhoudt. Integendeel, in Rijsel, Oostende, Brugge, Mechelen, … blijkt de renovatie en nieuwe bestemming van tal van waardevolle panden precies bij te dragen tot de charme en de aantrekkingskracht van die steden. Daarom vragen we dat Kortrijk wat voorzichtiger omspringt met zijn bouwkundig erfgoed. Design uit de jaren dertig heeft ook zijn waarde.

Als bewoner van een betalende of een blauwe zone kan men gratis een bewonersvergunning, die parkeerfaciliteiten biedt in de woonomgeving, verkrijgen op voorwaarde dat het domicilieadres ook in deze zones gelegen is.

Deze betalende en blauwe zones zijn intussen heel wat verder uitgebreid. Voor de bewoners die in deze wijken gedomicilieerd zijn, is dit een verbetering. Voor zelfstandigen die een zaak in deze wijken openhouden maar er niet gedomicilieerd zijn, kost dit echter bijzonder veel parkeergeld. Zonder nog te spreken van het tijdsverlies om telkens geld in deze parkeermeters te stoppen of de retributies voor het vergeten ervan.

Een rekening: een handelszaak die 260 dagen geopend is per jaar in een zone met betalend dagparkeren betaalt nu (of vanaf nu) 520 €.

Deze kleine zelfstandige zaken (meestal gaat over een bakkerij, beenhouwerij, krantenwinkel, broodjeszaak, ….) bieden ook een meerwaarde aan de wijk waar ze gelegen zijn.

Dikwijls zijn die winkels ook gelegen in een zone die te lijden heeft gehad onder de talrijke werken in Kortrijk.

Nemen we nu een winkel in de Zwevegemsestraat tussen rotonde en Van den Elzaslaan. Die winkels waren een jaar niet bereikbaar. Nu de straat weer open is wordt het geduld beloond … met minstens 520 € extra retributie voor wie er niet gedomicilieerd is.

Vandaar het voorstel om aan zelfstandige uitbaters of organisaties met een vestiging de mogelijkheid te bieden om een parkeerkaart aan te schaffen voor de zone waar hun zaak gelegen is en waar betrokkenen niet gedomicilieerd zijn. Men heeft daarbij twee mogelijkheden:

1. Een regeling eerste bewonerkaart (gratis) of
2. een regeling cfr. tweede bewonerskaart (137,5 €/jaar).

Indien men van oordeel is dat de betrokken doelgroep geen recht mag hebben op gratis kaart als de bewonerskaart kan men dan nog opteren voor een kaart van 137,5 €/jaar wat in het opgegeven voorbeeld toch nog ruim 380 € goedkoper is dan het  dagtarief.

Wat uitleg over dit dossier. De plaatsing kan evenwel niet gebeuren zonder medewerking van het Vlaamse Gewest. Er zijn al wel vele geluidsmetingen gebeurd maar daaruit blijkt dat het aantal decibel – gemeten op verschillende momenten op een dag en op verschillende periodes in het jaar – niet voldoende is om de kostprijs volledig te laten betalen door het Gewest. De regeling kan immers als volgt worden omschreven: hoe meer decibel, hoe meer bijdrage van het Gewest. In het geval van de betrokken straten zal de stad dus mee moeten betalen en die beslissing wil men niet nemen.